Ton Boot als fenomeen

basketbalIn een vorige leven ben ik sportjournalist geweest bij het Algemeen Dagblad. In die tijd kreeg ik naast voetbal een grote voorliefde voor het basketbal. Daarbij ontwikkelde ik een fascinatie voor coach Ton Boot, die in mijn beleving bijna elk seizoen kampioen werd, ongeacht bij welke club hij werkte. Dat gebeurde volgens een Boot-doctrine waarin steevast zijn teams op basis van (blind) vertrouwen naar mate het jaar vorderde ongenaakbaar leken te worden. De prijs was daarbij soms hoog, want Ton Boot schuwde geen enkel conflict om zijn doel te bereiken. Misplaatste vedettes, maar vooral bestuurders, scheidsrechters en soms supporters moesten het daarbij ontgelden.
Tegenwoordig is Ton Boot vooral bekend door zijn columns in De Telegraaf en zijn optredens met tv-presentator Frits Barend.
Luisteren naar Boot, die een Koninklijke onderscheiding heeft gekregen voor zijn sportieve oeuvre en door de Volkskrant is uitgeroepen tot sportcoach van de eeuw van ons land, blijft bijzonder. Vandaar dat ik hem heb gevraagd een lezing te houden met als thema ‘Het motiveren van personeel is net topsport’ rondom de bekendmaking van de MKB Innovatie Top 100 op donderdag 14 mei in Nijmegen.
Wat heb ik geleerd van het gesprek met Ton Boot:
1) Inspireren is belangrijker dan motiveren.
2) Het leiden van een sportteam en een bedrijf heeft meer overeenkomsten dan je denkt.
3) Ton Boot is weliswaar een coach in ruste, maar blijft een fenomeen.
(Tijdens het webloggesprek heeft Ton Boot last van een bloeduitstorting. Vandaar dat een propje in zijn neus zit.)